Ελευθέριος Βενιζέλος - Εθνικός Διχασμός - Από το Θρίαμβο στην Καταστροφή

Τελειώνοντας το τετράτομο έργο, Βιογραφία του Ελευθερίου Βενιζέλου, προσφορά της "Καθημερινής", όπου "παρέλασαν" πλείστοι όσοι από τους γνωστούς παράγοντες - προσωπικότητες  της Ιστορίας-μας του 20ου  Αιώνα, δεν μπορεί παρά να έχεις αποκομίσει συμπεράσματα για το τι συνέβη, αλλά κυρίως για το πώς δεν θα επαναληφθούν τα λάθη και πώς η Πατρίδα θα αντιμετωπίσει με τον καλύτερο τρόπο τις προκλήσεις στο δρόμο για Πρόοδο και Ευημερία.
Η διχόνοια, το αμοιβαίο μίσος, υπήρξαν σε υπέρτατο βαθμό. Η ανάμιξη του στρατού στη διακυβέρνηση της χώρας σε μόνιμη φάση. Διεκδικούσε την άσκηση εξουσίας, χωρίς να αποδέχεται το δικαίωμα στους Πολίτες να αποφασίζουν για την Κυβέρνηση που προτιμούσαν. Ο στρατός και η μοναρχία διατείνονταν πως "ελέω Θεού" όφειλαν να διοικούν. Η επανάσταση του 1821 που οι περισσότεροι ελληνες θεωρούσαν πως συνεχιζόταν και αποσκοπούσε στην Εθνική απελευθέρωση όλων των υπόδουλων Ελλήνων. Και ο Βενιζέλος συμμετείχε στις επαναστάσεις της πατρίδας-του, της Κρήτης.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, αντιδικούσαν & διαμοιράζονταν την καταρρεουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η τσαρική Ρωσία αντικαταστάθηκε από τους Μπολσεβίκους. Ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος. Και στην χερσόνησο του Αίμου, οι δύο βαλκανικοί. Οι Βούλγαροι και οι Σλάβοι, εποφθαλμιούν τη Θεσσαλονίκη, τη Μακεδονία και διεκδικούν διέξοδο στο Αιγαίο. Ο εγχώριος Κομμουνισμός αποδεχόταν την αυτονόμηση της Μακεδονίας...Και ακολούθησε η Μικρασιατική Καταστροφή, η προσφυγιά 1,500,000 Ελλήνων Μικρασιατών. Η αποικιοκρατία ήταν έτοιμη επίσης να υποστεί ένα ισχυρό κτύπημα.
Σε αυτό το διεθνές περιβάλλον, στις Οικονομικές κρίσεις (το Μεγάλο Κραχ στις ΗΠΑ), ακόμη και επιδημίες, οι Ελληνες εμισούντο θανάσιμα μεταξύ-τους. Πραξικοπήματα, κατάλυση του κράτους, διορισμοί ημετέρων και διώξεις - εξορίες αντιφρονούντων στην ημερήσια διάταξη. Ο Βενιζέλος δεν ήταν αμέτοχος στις εκτροπές, έστω δι αντιπροσώπων (πχ Πλαστήρας...). Ο Μεταξάς, αντίπαλός-του, θεωρούσε πως μόνο μια δικτατορία θα μπορούσε να κατασιγάσει τα πάθη του διχασμού... (sic)
Στο Κυπριακό, η στάση του Βενιζέλου, δεν ήταν ή ίδια με την επαναστατική-του δράση στην Κρήτη (Θέρισος). Ο επαναστάτης του Θερισου, που αντιμετώπισε το μουσουλμανικο στοιχείο της Κρήτης, τις μεγαλες δυνάμεις της εποχής και πέτυχε την Ένωση με την Ελλάδα εν μέσω διχασμού, μετά την μικρασιατική καταστροφή, προσπάθησε να πετύχει ελληνοτουρκικη φιλία... Προσπάθησε να τα καταφέρει, αλλά, είχε και την επιφυλαξη, πως μόνο αν και η Τουρκία ήταν ειλικρινής θα ήταν εφικτό. Αλλά, σήμερα, ποιος πιστεύει στην ειλικρίνεια της Τουρκίας; Οπότε, πρέπει να αντιμετωπίσθει αποτελεσματικά η επιθετικοτητα-της;
Ευτυχώς για την Κύπρο, υπήρξε αργότερα ο Στρατηγός Γρίβας - Διγενής, οι αγώνες του οποίου, παρά την παλλαική συμμετοχή των Κυπρίων, δεν τελεσφόρησαν...
Κρίνοντας σήμερα, θεωρώ πως στις βιαιες εκείνες συνθήκες διχασμού και διεθνούς αναταραχής και πολέμων, η συνεισφορά-του είναι θετική. Στηρίχθηκε περισσότερο στις διεθνείς γνωριμίες-του με Ηγέτες της εποχής. Φιλοευρωπαίος.
Μετά την περιπέτεια της απριλιανής δικτατορίας, και την Κυπριακή καταστροφή, πάλι κρίνοντας σήμερα, πιστεύω πως ο Κωνσταντίνος Καραμανλής υπήρξε, 50 χρόνια αργότερα, υπέρτερος. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεν φαίνεται ποτέ αναμεμιγμένος σε οποιαδήποτε προσπάθεια δικτατορικής εκτροπής. Φιλοευρωπαίος, έβαλε την Ελλάδα στην Ευρωπαική Ενωση ισότιμο μέλος. Συνδιαλλακτικός, νομιμοποίησε το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Στρατός απαλλάχθηκε από "σταγονίδια" και έπαψε να παρεμβαίνει στη διακυβέρνηση της Χώρας. Ενώ, το θέμα της Μοναρχίας λύθηκε για πάντα.
Σήμερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να έχει την ευκαρία να προσφέρει στον τόπο.
Και η Κύπρος, πλήρες μέλος των ΗΕ και της ΕΕ μπορεί να ελπίζει.
Στην επιθετικότητα της αναθεωρητικής Τουρκίας, η Ελληνική Ισχύς, και η συμμετοχή-μας στην Ευρωπαική Ενωση είναι τα  χρήσιμα όπλα-μας.
Ας μην υπάρξει όμως ποτέ πια η Διχόνοια που μας καταβαράθρωσε.

Ζούμε κοσμοϊστορικές στιγμές - Ο "Κινέζικος" ιός, COVID19

Ζούμε κοσμοϊστορικές στιγμές. Αλλά, η Ανθρωπότητα θα επιβιώσει και πάλι...Προέχει τώρα, να ελαχιστοποιήσουμε τις απώλειες, και, όταν με το καλό περάσει αυτή η πανδημία, να μπορέσουμε το γρηγορότερο να ανακάμψουμε. Τα παιδιά-μας, τα εγγόνια-μας, εμείς, η Πατρίδα, ο Κόσμος. Οφείλουμε, ακόμη και τώρα, να διατηρήσουμε καθαρή τη σκέψη και το μυαλό, αν και ο καταλογισμός ευθυνών, "Να Λογαριαστούμε", μπορεί να περιμένει... Κάποιες παρατηρήσεις που θα μας βοηθήσουν:
1. Ο "κινέζικος ιός", όπως και όλα τα όμοια, δεν είναι "θεομηνία που μας εστάλει για να μας τιμωρήσει για τις αμαρτίες-μας"... Είναι αποτέλεσμα επικίνδυνων πρακτικών και κακών συνθηκών υγιεινής εκεί όπου ξεκίνησε... Αρα, σύστημα παράδειγμα προς αποφυγήν...
2. Για την αντιμετώπισή-του, τα Συστήματα Υγείας, απαιτούν εύρωστη οικονομία, χρήματα για να λειτουργήσουν σωστότερα. Οπως και η επιστημονική έρευνα που θα ανακαλύψει τις αποτελεσματικές θεραπείες. Αρα, η Κοινωνία, η Ανθρωπότητα, θα ωφεληθεί όταν επιλέξει αποφασιστικά και ανενδοίαστα το σύστημα όπου οι Ικανοί και Δημιουργικοί Πολίτες παράγουν ώστε να είναι χρήσιμοι και στους άλλους. "Ουδείς θα ήξερε τον Καλό Σαμαρείτη, αν εκείνος δεν είχε λεφτά να περιθάλψει τον ασθενή..."

3. Στις δύσκολες στιγμές, είναι ευλογία για ένα τόπο, μια Ενωση ανθρώπων όπως είναι η ΕΕ, να έχει ηγεσία αποφασιστική και ικανή. Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη γρήγορα πήρε τα απαραίτητα μέτρα, ακόμη και αν όλα τα δεδομένα δεν ήταν σαφή. Και δεν χρειάζονται τα λάθη κουτοπόνηρων ΚΑΔ και κουπονιών ελεημοσύνης... Οι γραφειοκράτες αμαυρώνουν τα σημαντικά.

4. Θα τα καταφέρουμε.

Πατριωτισμός & Απατρία - Εμπαθής διχόνοια - Ξένες παρεμβάσεις & επιρροές

Διαβάζοντας ιστορικά βιβλία για το 1821 (προετοιμαζόμαστε για τα 200 χρόνια από τότε), για τη μετέπειτα ιστορία, το Κρητικό ζήτημα (τέλος 19ου αιώνα αρχές 20ου), τη Μικρασιατική Καταστροφή, έχοντας ζήσει το Κυπριακό από τότε που γεννήθηκα, (και δεν το έμαθα από τις εφημερίδες...), δεν μπορώ να μη βρω επαναλαμβανόμενες ομοιότητες των γεγονότων  διαχρονικα. Εκείνο που με εκπλήσσει, είναι η αδιόρθωτη και αμετάβλητη τάση στην εμπαθή διχόνοια και στις εμφύλιες διαμάχες, στις ξένες επιρροές και επεμβάσεις, ενώ ο Πατριωτισμός πότε χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ως προδότες τους πολιτικούς αντιπάλους, ή με την άνοδο ιδεολογιών διεθνιστικής απατρίας, ιδεολογιών "του μίσους και του φθόνου", απαξιώνεται εντελώς... Αλλά ο εχθρός είναι ακόμη εκεί...
Η Ελλάδα ως Ιδέα είναι μεγάλη στον Κόσμο. Ιστορικά, αποτελεί σημείο θαυμασμού και εκτίμησης όλων των προοδευτικών λαών.
Οι σημερινοί Ελληνες, σε πολύ μικρό ποσοστό νοιώθουν αποφασισμένοι και περήφανοι να φανούν αντάξιοι όσων θαυμάζουν σχεδόν όλοι οι ξένοι... Γιατί;
Πού είναι οι φορείς, οι Ηγέτες που θα εμπνεύσουν τους Ελληνες στην παγκοσμιοποιημένη Κοινωνία; Ακόμη και εμείς οι απλοί πολίτες, έχουμε και λόγο και υποχρέωση να κάνουμε το καθήκον-μας. Δεν περιμένουμε κάποιους άλλους, να συμπεριφερθούν για μας...  Αλλά, οι οργανωμένοι φορείς, είναι απαραίτητοι... Οπως και η Οικονομική ανάπτυξη. Με μείωση του παρασιτικού Κράτους. Περιορισμό της ανάγκης για "μπαρμπα στην Κορώνη..."
Χωρίς εμπάθεια, με κοινότητα σκοπών και στόχων, με έμπνευση κοινή της Ιστορίας και της καταγωγής-μας, στην Ευρώπη και στον Κόσμο. Πιστοί στη Φιλελεύθερη Αστική Δημοκρατία. Με τις συμμαχίες-μας και την ισότιμη συμμετοχή-μας σε διεθνείς οργανισμούς.
Ας αλλάξουμε επιτέλους όσα μας κρατάνε πίσω, δέσμιους κακών πρακτικών του παρελθόντος. Και κυρίως, όταν κατακρίνουμε τους άλλους, ως αντιπολίτευση, να μην γινόμαστε ίδιοι και χειρότεροι, όταν βρεθούμε στην εξουσία.

"Καπιταλισμός" στην Κομμουνιστική Κίνα.

Διαβάζω και πιθανόν να ισχύει, η αντιστοιχία μεταξύ έκρηξης στο Τσέρνομπιλ και εμφάνισης κορονοϊου, (αρχική προσπάθεια συγκάλυψης, και πανικός στη συνέχεια). Διαβάζω, δεν ξέρω αν είναιν αλήθεια, πως ο γιατρός στην Κίνα, που πρωτοαντιλήφθηκε τον ιό, αρχικά φυλακίσθηκε "για διασπορά ψευδών ειδήσεων"...
Καταλήγω στο συμπέρασμα, πως αυτή είναι (πρέπει να είναι) και η βασική διαφορά μεταξύ φιλελεύθερου δημοκρατικού καπιταλισμού, και "καπιταλισμού" τύπου Κίνας... Η ελλειψη σεβασμού προς τον Ανθρωπο και στην Αλήθεια στη δεύτερη περίπτωση. Η προσπάθεια συγκάλυψης και εύρεσης εξιλαστήριων θυμάτων, ώστε η Ηγεσία να παραμένει άθικτη και στο απυρόβλητο.
Αρα, καίρια είναι η σημασία της ελευθεροτυπίας, της διακίνησης πληροφοριών στις Φιλελεύθερες Κοινωνίες. Σε αυτά τα καθεστώτα, τα αστικοφιλελεύθερα, η Οικονομική Πρόοδος και Ανάπτυξη συμβαδίζουν και αναζωογονούνται με τον Ανθρωπισμό και τα Δικαιώματα των Πολιτών.
"Πάντων Χρημάτων, μέτρον Ανθρωπος" (Πρωταγόρας).

"Η μάχη του καλού με το κακό", δεν τελειώνει ποτέ.

Η Χώρα μοιάζει σαν να βρίσκεται σε αμήχανη σύγχιση.
Ο Πρωθυπουργός και η Ομάδα-του προσπαθούν να δημιουργήσουν συνθήκες αλλαγών, μεταρρυθμίσεων και "φυγής προς τα εμπρός", σε συνθήκες παγκόσμιας αναταραχής.
Ο άρπαγας γείτονας Ερντογάν δημιουργεί προβλήματα όπου τον παίρνει.
Το "προσφυγικό - μεταναστευτικό" εκτραχύνεται.
Η αντιπολίτευση εδώ, όμως, άλλοι έχουν μείνει στον πρωτόγονο μπολσεβικισμό, έχουν σαν αιχμή-τους τις καταλήψεις και την ανομία, μικρή ή μεγαλύτερη, ή με λογοπαίγνια προσπαθούν να μείνουν στη δημοσιότητα, ή ακόμη "πολιτικοποιούν" τον ποδόσφαιρο.
Ψηφοφόροι και "οπαδοί" της Κυβέρνησης, την "υποστηρίζουν" με την ελπίδα διορισμών ή εξυπηρετήσεων - ρουσφετιών. Και αυτοί, αντιμάχονται αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που μειώνουν το παρασιτικό Κράτος.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή, εμείς οι απλοι Πολίτες, παρά μόνο τη σθεναρή υποστήριξη αστικοφιλελεύθερων απόψεων και την αύξηση των ποσοστών-μας.
Αλλωστε, πάντα έτσι ήταν: "Η μάχη του καλού με το κακό", δεν τελειώνει ποτέ. Θα συνεχίσουμε...

"Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά-του λόγια", Β τόμος (2019) - Αλέξης Παπαχελάς

Είναι σαφείς οι προσπάθειες που καταβάλλονται ώστε να δικαιωθούν ή να δικαιολογηθούν πράξεις και συμπεριφορές του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1974 - 2016). Και μάλιστα, διαβάζοντας όσα μεταφέρει ο κ Παπαχελάς, νομίζεις πολύ συχνά, ότι ακούς τον Κ. Μητσοτάκη να μιλά ο ίδιος.
Κρίνει και σχολιάζει τους άλλους μεγάλους πολιτικούς της εποχής-του. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, χαρακτηρίζεται ικανός αλλά άτολμος και ευθυνόφοβος. Ο Ανδρέας Παπανδρέου χαρακτηρίζεται ικανός μεν, αλλά αδίστακτος και λιγότερο υπεύθυνος.
Από τους νεώτερους, στο στόχαστρο ο Αντώνης Σαμαράς (προσεκτικές οι τελικές κρίσεις), ο Κώστας Καραμανλής επίσης άτολμος, αλλά έντιμος. Εντιμος επίσης, αλλά πολύ μειωμένων δυνατοτήτων για πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου.
Εν κατακλείδι, μάλλον το βιβλίο τον απομυθοποιεί στα μάτια του αναγνώστη, αφού, παρά τα οικονομικά επιτεύγματα τις σύντομης πρωθυπουργίας-του, με τα οποία μπορεί κάποιος να συμφωνήσει, ως φιλελεύθερα (με τη χρήσιμη παρουσία του Στέφανου Μάνου), εντούτοις δεν παύει να αναδεικνύεται ως ένας παλαιοπολιτικός που επεβίωσε στην πολιτική κυρίως δηλώνοντας Φιλελεύθερος. Προσωπικά ξενίζομαι με αναφορές που δικαιώνουν πχ τα ρουσφέτια ως αναγκαίες εξυπηρετήσεις ...
Οσον αφορά το διεθνή προσανατολισμό της Χώρας, είναι γνωστή η φιλοδυτική-του τοποθέτηση. ("Ανήκομεν εις την Δύσιν", όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής) . Σήμερα όμως, πιστεύω πως πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ ΗΠΑ και Ενωμένης Ευρώπης. Είμαστε στην Ευρώπη, η Ευρώπη δικαιούται, πρέπει και μπορεί να είναι "Παγκόσμιος παίκτης"...)
Το πλέον αρνητικό, κατά την άποψή-μου και για μένα, των όσων αναφέρονται, είναι η αντιμετώπιση των Ελληνοτουρκικών εν γένει με δέος προς τη σημασία της Τουρκίας και η απαξιωτική αναφορά στο "ενοχλητικό" πρόβλημα του Κυπριακού. Φυσικά, τονίζει επανειλημμένως την υποχρέωση της Τουρκίας να σεβαστεί τη συνθήκη της Λωζάνης, μόνο που δεν αναφέρει τι θα έπρεπε να γίνει, όταν η Τουρκία ήδη αμφισβητεί έντονα τη συνθήκη αυτή. Αυτά ως παρακαταθήκη για τους σημερινούς-μας ηγέτες, αφού ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν υπάρχει πια, υπάρχουν όμως οι απόψεις "κατευνασμού" της επεκτατικής Τουρκίας, με διαρκείς υποχωρήσεις από την πλευρά-μας. Και ας μη μας διαφεύγει, η αποθράσυνση της Τουρκίας οφείλεται στην στρατιωτική ήττα-μας το 1974 στην Κύπρο, προδομένη κατά πρώτο λόγο απο τους χουντικούς στρατιωτικούς.

"Πώς η Ελλάδα παρέμεινε στον ελεύθερο κόσμο (1944 - 1949)" - Σάκης Μουμτζής, Εκδόσεις "Φιλελεύθερος", 2019

Το δίτομο βιβλίο "Πώς η Ελλάδα παρέμεινε στον ελεύθερο κόσμο (1944 - 1949)" - Σάκης Μουμτζής, Εκδόσεις "Φιλελεύθερος", 2019 (προσφορά εφημερίδας) αποτελεί κατά την άποψή-μου μία επιστημονικά πολύ ικανοποιητική αναφορά - ερμηνεία των όσων συνέβησαν τότε. Ο συγγραφέας αναπτύσσει άψογα τα γενονότα και ελάχιστες αμφισβητήσεις επιτρέπει η επιστημονική-του προσέγγιση στα εγκλήματα του ΕΛΑΣ αρχικά, της ΟΠΛΑ και του ΔΣΕ στη συνέχεια. Οι αντίστοιχες δραστηριότητες αντίθετων ομάδων, δεν αποσιωπούνται, αλλά τα Δεκεμβριανά και όσα προηγήθηκαν δικαιώνουν την αντικομμουνιστική θέση της πλειοψηφίας των Ελλήνων Πολιτών.
Η επιστημονική επάρκεια της συγγραφής βοηθά τον αναγνώστη να αντιληφθεί θέματα όπως:
1.   Τη μάταιη εμμονή της ηγεσίας του ΚΚΕ να επιβάλει τη μειοψηφική κοινωνική και διεθνή τοποθέτησή-του στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Μια εμμονή που δεν ερμηνεύεται παρά μόνο σαν αρρωστημένη ιδεοληψία φανατικών, αλλά που δυστυχώς οδήγησε πολλούς ελληνες από όλες τις μεριές σε δεινά και σε καταστροφές. Στο τελευταίο στάδιο του εμφυλίου, αντιλαμβανόμενος ο ΔΣΕ και το ΚΚΕ την αναμενόμενη ήττα, οδηγήθηκε σε τοποθετήσεις που αμφισβητούσαν την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας (Σλαβομακεδονικό...) Ακόμη και η παραδοχή της ήττας, συνοδεύθηκε με εκφράσεις του τύπου "παραμένουμε με το όπλο παραπόδας", μια άποψη που δικαιολογεί (; ) κινήσεις  όπως η Τρομοκρατία της 17 Νοέμβρη, ή οι σημερινοί Ρουβίκωνες και μπαχαλάκηδες και η προσπάθεια για δημιουργία άβατων... Η ιδεολογική αντιπαράθεση με αυτά τα φαινόμενα και η ριζική αντιμετώπισή-τους εξακολουθεί να παραμένει απαραίτητη.
2.    Η εξέλιξη και καταληξη του εμφυλίου ερμηνεύει επίσης τον αυξημένο ρόλο του Στρατού από τότε μέχρι και την κατάρρευση της Απριλιανής δικτατορίας (1974) (που είχε όμως ως αποτέλεσμα την καταστροφή της Κύπρου...) Επισημαίνω εδώ, πως 5 μόλις χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου, και ενώ ο ψυχρός πόλεμος ήταν σε έξαρση, αρχίζει στην Κύπρο ο επικά ηρωικός αντιαποικιακός, εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ.
3.    Στο βιβλίο αναφέρονται επίσης θέματα όπως ο ρόλος των Βρετανών τότε, το Σχέδιο Μάρσαλ, ο ψυχρός πόλεμος, τα κομμουνιστκά καθεστώτα στην Ανατολική Ευρώπη, και κομμουνιστικά κόμματα στη δύση (πχ Ιταλία, Γαλλία), η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, η Αλβανία του Εμβέρ Χότζα κλπ.
Μακάρι να υπήρχαν και άλλες αντάξιες επιστημονικά άψογες αναφορές σε Εθνικα θέματα.
Η επεξήγηση των εθνικών θεμάτων και η κατανόησή-τους βοηθά στη μη επανάληψη λαθών, και στην επιλογή της καλύτερης σήμερα επιλογής. Το Κυπριακό, η επιθετικότητα της Οθωμανικής Τουρκίας, πρέπει να αντιμετωπίζονται με σύνεση, αποφασιστικότητα, Οικονομική και Στρατιωτική ισχύ, και επίγνωση των όσων συμβαίνουν διεθνώς.
Δεν πρέπει να απεμπολούνται, μήτε να παραγνωρίζονται η μεγάλη σημασία της συμμετοχής της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ενώσεις όπως η Ευρωπαική Ενωση και η επιλογή-μας να επιδιώκουμε την Οικονομική-μας Πρόοδο σε καθεστώς Φιλελεύθερης Αστικής Δημοκρατίας.