Πατριωτισμός & Απατρία - Εμπαθής διχόνοια - Ξένες παρεμβάσεις & επιρροές

Διαβάζοντας ιστορικά βιβλία για το 1821 (προετοιμαζόμαστε για τα 200 χρόνια από τότε), για τη μετέπειτα ιστορία, το Κρητικό ζήτημα (τέλος 19ου αιώνα αρχές 20ου), τη Μικρασιατική Καταστροφή, έχοντας ζήσει το Κυπριακό από τότε που γεννήθηκα, (και δεν το έμαθα από τις εφημερίδες...), δεν μπορώ να μη βρω επαναλαμβανόμενες ομοιότητες των γεγονότων  διαχρονικα. Εκείνο που με εκπλήσσει, είναι η αδιόρθωτη και αμετάβλητη τάση στην εμπαθή διχόνοια και στις εμφύλιες διαμάχες, στις ξένες επιρροές και επεμβάσεις, ενώ ο Πατριωτισμός πότε χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει ως προδότες τους πολιτικούς αντιπάλους, ή με την άνοδο ιδεολογιών διεθνιστικής απατρίας, ιδεολογιών "του μίσους και του φθόνου", απαξιώνεται εντελώς... Αλλά ο εχθρός είναι ακόμη εκεί...
Η Ελλάδα ως Ιδέα είναι μεγάλη στον Κόσμο. Ιστορικά, αποτελεί σημείο θαυμασμού και εκτίμησης όλων των προοδευτικών λαών.
Οι σημερινοί Ελληνες, σε πολύ μικρό ποσοστό νοιώθουν αποφασισμένοι και περήφανοι να φανούν αντάξιοι όσων θαυμάζουν σχεδόν όλοι οι ξένοι... Γιατί;
Πού είναι οι φορείς, οι Ηγέτες που θα εμπνεύσουν τους Ελληνες στην παγκοσμιοποιημένη Κοινωνία; Ακόμη και εμείς οι απλοί πολίτες, έχουμε και λόγο και υποχρέωση να κάνουμε το καθήκον-μας. Δεν περιμένουμε κάποιους άλλους, να συμπεριφερθούν για μας...  Αλλά, οι οργανωμένοι φορείς, είναι απαραίτητοι... Οπως και η Οικονομική ανάπτυξη. Με μείωση του παρασιτικού Κράτους. Περιορισμό της ανάγκης για "μπαρμπα στην Κορώνη..."
Χωρίς εμπάθεια, με κοινότητα σκοπών και στόχων, με έμπνευση κοινή της Ιστορίας και της καταγωγής-μας, στην Ευρώπη και στον Κόσμο. Πιστοί στη Φιλελεύθερη Αστική Δημοκρατία. Με τις συμμαχίες-μας και την ισότιμη συμμετοχή-μας σε διεθνείς οργανισμούς.
Ας αλλάξουμε επιτέλους όσα μας κρατάνε πίσω, δέσμιους κακών πρακτικών του παρελθόντος. Και κυρίως, όταν κατακρίνουμε τους άλλους, ως αντιπολίτευση, να μην γινόμαστε ίδιοι και χειρότεροι, όταν βρεθούμε στην εξουσία.

"Καπιταλισμός" στην Κομμουνιστική Κίνα.

Διαβάζω και πιθανόν να ισχύει, η αντιστοιχία μεταξύ έκρηξης στο Τσέρνομπιλ και εμφάνισης κορονοϊου, (αρχική προσπάθεια συγκάλυψης, και πανικός στη συνέχεια). Διαβάζω, δεν ξέρω αν είναιν αλήθεια, πως ο γιατρός στην Κίνα, που πρωτοαντιλήφθηκε τον ιό, αρχικά φυλακίσθηκε "για διασπορά ψευδών ειδήσεων"...
Καταλήγω στο συμπέρασμα, πως αυτή είναι (πρέπει να είναι) και η βασική διαφορά μεταξύ φιλελεύθερου δημοκρατικού καπιταλισμού, και "καπιταλισμού" τύπου Κίνας... Η ελλειψη σεβασμού προς τον Ανθρωπο και στην Αλήθεια στη δεύτερη περίπτωση. Η προσπάθεια συγκάλυψης και εύρεσης εξιλαστήριων θυμάτων, ώστε η Ηγεσία να παραμένει άθικτη και στο απυρόβλητο.
Αρα, καίρια είναι η σημασία της ελευθεροτυπίας, της διακίνησης πληροφοριών στις Φιλελεύθερες Κοινωνίες. Σε αυτά τα καθεστώτα, τα αστικοφιλελεύθερα, η Οικονομική Πρόοδος και Ανάπτυξη συμβαδίζουν και αναζωογονούνται με τον Ανθρωπισμό και τα Δικαιώματα των Πολιτών.
"Πάντων Χρημάτων, μέτρον Ανθρωπος" (Πρωταγόρας).

"Η μάχη του καλού με το κακό", δεν τελειώνει ποτέ.

Η Χώρα μοιάζει σαν να βρίσκεται σε αμήχανη σύγχιση.
Ο Πρωθυπουργός και η Ομάδα-του προσπαθούν να δημιουργήσουν συνθήκες αλλαγών, μεταρρυθμίσεων και "φυγής προς τα εμπρός", σε συνθήκες παγκόσμιας αναταραχής.
Ο άρπαγας γείτονας Ερντογάν δημιουργεί προβλήματα όπου τον παίρνει.
Το "προσφυγικό - μεταναστευτικό" εκτραχύνεται.
Η αντιπολίτευση εδώ, όμως, άλλοι έχουν μείνει στον πρωτόγονο μπολσεβικισμό, έχουν σαν αιχμή-τους τις καταλήψεις και την ανομία, μικρή ή μεγαλύτερη, ή με λογοπαίγνια προσπαθούν να μείνουν στη δημοσιότητα, ή ακόμη "πολιτικοποιούν" τον ποδόσφαιρο.
Ψηφοφόροι και "οπαδοί" της Κυβέρνησης, την "υποστηρίζουν" με την ελπίδα διορισμών ή εξυπηρετήσεων - ρουσφετιών. Και αυτοί, αντιμάχονται αλλαγές και μεταρρυθμίσεις που μειώνουν το παρασιτικό Κράτος.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή, εμείς οι απλοι Πολίτες, παρά μόνο τη σθεναρή υποστήριξη αστικοφιλελεύθερων απόψεων και την αύξηση των ποσοστών-μας.
Αλλωστε, πάντα έτσι ήταν: "Η μάχη του καλού με το κακό", δεν τελειώνει ποτέ. Θα συνεχίσουμε...

"Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης με τα δικά-του λόγια", Β τόμος (2019) - Αλέξης Παπαχελάς

Είναι σαφείς οι προσπάθειες που καταβάλλονται ώστε να δικαιωθούν ή να δικαιολογηθούν πράξεις και συμπεριφορές του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (1974 - 2016). Και μάλιστα, διαβάζοντας όσα μεταφέρει ο κ Παπαχελάς, νομίζεις πολύ συχνά, ότι ακούς τον Κ. Μητσοτάκη να μιλά ο ίδιος.
Κρίνει και σχολιάζει τους άλλους μεγάλους πολιτικούς της εποχής-του. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, χαρακτηρίζεται ικανός αλλά άτολμος και ευθυνόφοβος. Ο Ανδρέας Παπανδρέου χαρακτηρίζεται ικανός μεν, αλλά αδίστακτος και λιγότερο υπεύθυνος.
Από τους νεώτερους, στο στόχαστρο ο Αντώνης Σαμαράς (προσεκτικές οι τελικές κρίσεις), ο Κώστας Καραμανλής επίσης άτολμος, αλλά έντιμος. Εντιμος επίσης, αλλά πολύ μειωμένων δυνατοτήτων για πρωθυπουργός ο Γιώργος Παπανδρέου.
Εν κατακλείδι, μάλλον το βιβλίο τον απομυθοποιεί στα μάτια του αναγνώστη, αφού, παρά τα οικονομικά επιτεύγματα τις σύντομης πρωθυπουργίας-του, με τα οποία μπορεί κάποιος να συμφωνήσει, ως φιλελεύθερα (με τη χρήσιμη παρουσία του Στέφανου Μάνου), εντούτοις δεν παύει να αναδεικνύεται ως ένας παλαιοπολιτικός που επεβίωσε στην πολιτική κυρίως δηλώνοντας Φιλελεύθερος. Προσωπικά ξενίζομαι με αναφορές που δικαιώνουν πχ τα ρουσφέτια ως αναγκαίες εξυπηρετήσεις ...
Οσον αφορά το διεθνή προσανατολισμό της Χώρας, είναι γνωστή η φιλοδυτική-του τοποθέτηση. ("Ανήκομεν εις την Δύσιν", όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής) . Σήμερα όμως, πιστεύω πως πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ ΗΠΑ και Ενωμένης Ευρώπης. Είμαστε στην Ευρώπη, η Ευρώπη δικαιούται, πρέπει και μπορεί να είναι "Παγκόσμιος παίκτης"...)
Το πλέον αρνητικό, κατά την άποψή-μου και για μένα, των όσων αναφέρονται, είναι η αντιμετώπιση των Ελληνοτουρκικών εν γένει με δέος προς τη σημασία της Τουρκίας και η απαξιωτική αναφορά στο "ενοχλητικό" πρόβλημα του Κυπριακού. Φυσικά, τονίζει επανειλημμένως την υποχρέωση της Τουρκίας να σεβαστεί τη συνθήκη της Λωζάνης, μόνο που δεν αναφέρει τι θα έπρεπε να γίνει, όταν η Τουρκία ήδη αμφισβητεί έντονα τη συνθήκη αυτή. Αυτά ως παρακαταθήκη για τους σημερινούς-μας ηγέτες, αφού ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης δεν υπάρχει πια, υπάρχουν όμως οι απόψεις "κατευνασμού" της επεκτατικής Τουρκίας, με διαρκείς υποχωρήσεις από την πλευρά-μας. Και ας μη μας διαφεύγει, η αποθράσυνση της Τουρκίας οφείλεται στην στρατιωτική ήττα-μας το 1974 στην Κύπρο, προδομένη κατά πρώτο λόγο απο τους χουντικούς στρατιωτικούς.

"Πώς η Ελλάδα παρέμεινε στον ελεύθερο κόσμο (1944 - 1949)" - Σάκης Μουμτζής, Εκδόσεις "Φιλελεύθερος", 2019

Το δίτομο βιβλίο "Πώς η Ελλάδα παρέμεινε στον ελεύθερο κόσμο (1944 - 1949)" - Σάκης Μουμτζής, Εκδόσεις "Φιλελεύθερος", 2019 (προσφορά εφημερίδας) αποτελεί κατά την άποψή-μου μία επιστημονικά πολύ ικανοποιητική αναφορά - ερμηνεία των όσων συνέβησαν τότε. Ο συγγραφέας αναπτύσσει άψογα τα γενονότα και ελάχιστες αμφισβητήσεις επιτρέπει η επιστημονική-του προσέγγιση στα εγκλήματα του ΕΛΑΣ αρχικά, της ΟΠΛΑ και του ΔΣΕ στη συνέχεια. Οι αντίστοιχες δραστηριότητες αντίθετων ομάδων, δεν αποσιωπούνται, αλλά τα Δεκεμβριανά και όσα προηγήθηκαν δικαιώνουν την αντικομμουνιστική θέση της πλειοψηφίας των Ελλήνων Πολιτών.
Η επιστημονική επάρκεια της συγγραφής βοηθά τον αναγνώστη να αντιληφθεί θέματα όπως:
1.   Τη μάταιη εμμονή της ηγεσίας του ΚΚΕ να επιβάλει τη μειοψηφική κοινωνική και διεθνή τοποθέτησή-του στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Μια εμμονή που δεν ερμηνεύεται παρά μόνο σαν αρρωστημένη ιδεοληψία φανατικών, αλλά που δυστυχώς οδήγησε πολλούς ελληνες από όλες τις μεριές σε δεινά και σε καταστροφές. Στο τελευταίο στάδιο του εμφυλίου, αντιλαμβανόμενος ο ΔΣΕ και το ΚΚΕ την αναμενόμενη ήττα, οδηγήθηκε σε τοποθετήσεις που αμφισβητούσαν την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας (Σλαβομακεδονικό...) Ακόμη και η παραδοχή της ήττας, συνοδεύθηκε με εκφράσεις του τύπου "παραμένουμε με το όπλο παραπόδας", μια άποψη που δικαιολογεί (; ) κινήσεις  όπως η Τρομοκρατία της 17 Νοέμβρη, ή οι σημερινοί Ρουβίκωνες και μπαχαλάκηδες και η προσπάθεια για δημιουργία άβατων... Η ιδεολογική αντιπαράθεση με αυτά τα φαινόμενα και η ριζική αντιμετώπισή-τους εξακολουθεί να παραμένει απαραίτητη.
2.    Η εξέλιξη και καταληξη του εμφυλίου ερμηνεύει επίσης τον αυξημένο ρόλο του Στρατού από τότε μέχρι και την κατάρρευση της Απριλιανής δικτατορίας (1974) (που είχε όμως ως αποτέλεσμα την καταστροφή της Κύπρου...) Επισημαίνω εδώ, πως 5 μόλις χρόνια μετά τη λήξη του εμφυλίου, και ενώ ο ψυχρός πόλεμος ήταν σε έξαρση, αρχίζει στην Κύπρο ο επικά ηρωικός αντιαποικιακός, εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ.
3.    Στο βιβλίο αναφέρονται επίσης θέματα όπως ο ρόλος των Βρετανών τότε, το Σχέδιο Μάρσαλ, ο ψυχρός πόλεμος, τα κομμουνιστκά καθεστώτα στην Ανατολική Ευρώπη, και κομμουνιστικά κόμματα στη δύση (πχ Ιταλία, Γαλλία), η Γιουγκοσλαβία του Τίτο, η Αλβανία του Εμβέρ Χότζα κλπ.
Μακάρι να υπήρχαν και άλλες αντάξιες επιστημονικά άψογες αναφορές σε Εθνικα θέματα.
Η επεξήγηση των εθνικών θεμάτων και η κατανόησή-τους βοηθά στη μη επανάληψη λαθών, και στην επιλογή της καλύτερης σήμερα επιλογής. Το Κυπριακό, η επιθετικότητα της Οθωμανικής Τουρκίας, πρέπει να αντιμετωπίζονται με σύνεση, αποφασιστικότητα, Οικονομική και Στρατιωτική ισχύ, και επίγνωση των όσων συμβαίνουν διεθνώς.
Δεν πρέπει να απεμπολούνται, μήτε να παραγνωρίζονται η μεγάλη σημασία της συμμετοχής της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας σε ενώσεις όπως η Ευρωπαική Ενωση και η επιλογή-μας να επιδιώκουμε την Οικονομική-μας Πρόοδο σε καθεστώς Φιλελεύθερης Αστικής Δημοκρατίας.

ΚΥΠΡΟΣ, 1974 - 2019

Ολοσέλιδη αναφορά της #ΚαθημερινήτηςΚυριακής σήμερα για το Πραξικόπημα της χούντας Ιωαννίδη στην Κύπρο το 1974. Η μόνη άξια λόγου αναφορά, η αμφιβολία που εκφράζεται αν οι υπόλοιποι ανώτατοι στρατιωτικοί (Μπονάνος, Γκιζίκης, Ντάβος,. Αραπάκης, Παπανικολάου κλπ) ήξεραν ή νόμιζαν πως ο Ιωαννίδης είχε ή όχι την έγκριση των Αμερικανών να προχωρήσει εναντίον του Μακαρίου...
Αν και αναφέρεται το δημοσίευμα στο γεγονός της απομάκρυνσης της μεραρχίας από Κύπρο το 1967, δεν καταπιάνεται με το γιατί και πώς...
Αν και αναφέρεται το δημοσίευμα στην αντιπαράθεση Μακαρίου και Χούντας Παπαδοπούλου για τη μυστική μεταφορά στην Κύπρο των τσέχικων όπλων για το επικουρικό σώμα, δεν καταπιάνεται με το γιατί και προς τι τα όπλα αυτά.
Στην κάτω γωνία της ολοσέλιδης αναφοράς, φωτογραφία του Ν. Σαμψών, ασύμβατη και ασύνδετη με ολα τα υπόλοιπα που περιγράφονται.
Αναφέρεται ακροθιγώς για το εκκλησιαστικό θέμα (Παποκαισαρισμός) μεταξύ Μακαρίου και τριών Μητροπολιτών χωρίς άλλες αναφορές...
Αναφέρεται στην ρήξη Παπαδοπούλου και Γρίβα (ΕΟΚΑ Β) αλλά χωρίς επεξηγήσεις αν υπήρξαν ποτέ καλές σχέσεις μεταξύ-τους και τι τις καθόριζε...
Αναφέρεται στο θάνατο του Διγενή (Ιανουάριος 1974) την πρόσκαιρη ανάληψη της ηγεσίας της Οργάνωσης από τον Καρούσο και την μη ευδοκιμήσασα επιθυμία του τελευταίου για πολιτικοποίηση του Αγώνα.
Αναφέρεται στην τελεσιγραφική απαιτηση Μακαρίου για απομάκρυνση των αξιωματικών της ΕΦ την άνοικην του 1974.
Αλλά, λέξη για τα έκτροπα στο εσωτερικό μέτωπο της Κύπρου, το πογκρόμ των αντιμακαριακών από το παρακράτος και τους Επικουρικούς.
Λέξη για το πώς οι τούρκοι ουσιαστικά έκαναν αποβίβαση στις 20 Ιουλίου στην Κερύνεια.
Λέξη για την Ομιλία Μακαρίου στο ΣΑ των ΗΕ περί εισβολής της Ελλάδας στην Κύπρο και για την υποχρέωση των άλλων εγγυητριών δυνάμεων να τον αποκαταστήσουν...
Είναι κρίμα, ολόκληρη σελίδα να τυπωνεται άνευ ουσιαστικού καινυποβοηθητικού προς την αλήθεια λόγου..
Σήμερα, παρά την Προδοσία τότε και την στρατιωτική ήττα, την κατοχή των εδαφών-μας, η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει μέλος των ΗΕ και της ΕΕ. Αυτή η Διεθνής Νομμότητα είναι το ισχυρό όπλο-μας απέναντι στον Αττίλα εισβολέα. Γιατί να συνθηκολογήσουμε;
Το Κυπριακό δεν ξεκίνησε το 1974, ούτε λύθηκε τότε, όπως διατείνονται οι τούρκοι και οι φιλότουρκοι,,,

"Νικόλαος Κατούντας, ο Λεωνίδας της Κερύνειας" - Παρουσίαση βιβλίου.

Πραγματοποιήθηκε χθες στη Ρόδο, η παρουσίαση του βιβλίου "Νικόλαος Κατούντας, ο Λεωνίδας της Κερύνειας". Το βιβλίο επιμελήθηκε ο κ #ΣάββαςΚαλεντερίδης, και την παρουσίαση έκανε η φιλόλογος - καθηγήτρια κα #ΣτέλλαΒουτσά. Μίλησε ακόμη ο δημοσιογράφος κ #ΠαντελήςΣαββίδης.

Η εκδήλωση στο Νεστορίδειο Μέλαθρο, ήταν η δεύτερη στο πλαίσιο της συνεργασίας των τοπικών συλλόγων Κυπρίων, Ποντίων, Μικρασιατών και Αρμενίων (θύματα γενοκτονιών των Οθωμανών Τούρκων).

Το ηρωικό πνεύμα και η θυσία του Ηρωα της Κερύνειας καταδρομέα Νικολάου Κατούντα, αναδείχθηκε ακόμη μια φορά. Αφησε παρακαταθήκες, όπως και η θυσία και των άλλων προδομένων Ελλαδιτών και Κυπριών.

Το βιβλίο αποτελεί καλοδουλεμένη εργασία, και μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης και εθνικής εγρήγορσης για όλους, γιατί οι καιροί ου μενετοί.

"Δεν ξεχνώ"

Η σημερινή κατάσταση με την αποθράσυνση του σουλτάνου Ερντογάν δεν μας αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Η αυξημένη επιθετικότητα δεν είναι άσχετη με την "επιτυχία" της Τουρκίας να καταλάβει το 38% του Κυπριακού εδάφους. Η προδοσία που διαπράχθηκε από την αφρόκρεμα τότε της Ελλαδικής στρατιωτικής ηγεσίας αναδεικνύεται σε εσχάτη, εκ του αποτελέσματος.

Για αυτό, προτροπές όπως "να μην είμαστε μοναχοφάηδες", ή "να συνεκμεταλλευθούμε τον πλούτο του Αιγαίου", ή από την άλλη, "το Αιγαίο ανηκει στα ψάρια-του" δεν είναι, επιεικώς, αποδεκτές.

Με παρέμβασή-μου στο τέλος, ανέδειξα, και ελπίζω να έγινε κατανοητό, πως η "συνεκμετάλλευση και να μην είμαστε μοναχοφάηδες" είναι η ανάλογη "λύση", της παλιάς άποψης: "Μας δίνουν μια πολυκατοικία και ενοικιάζουμε το ρετιρέ". Αυτή τη λύση επεχείρησε να εφαρμόσει με το πραξικόπημα η Χούντα του αόρατου δικτάτορα #ΔΙωαννίδη, μια λύση που αν και συζητιόταν από πολύ παλαιότερα, δεν τόλμησε κανείς από τους πολιτικούς να προσπαθήσει να την επιβάλει. Και όταν η Χούντα αντιλήφθηκε πως "τους ξεγέλασαν", σηκώθηκαν και πήγαν ήσυχα ήσυχα στα σπιτάκια-τους. #Μπονάνος, #Γεωργίτσης, #Αραπάκης, #Παπανικολάου.

Αναδημοσιεύω πιο κάτω, φωτογραφία του εξωφύλλου της αγγλικής εφημερίδας Daily Telegraph της 17ης Ιουλίου 1974, 3 μέρες πριν την εισβολή, με τις αναφορες για τις συγκεντρώσεις Τουρκικών αποβατικών δυνάμεων στη Μερσίνα και τις προτροπές του τουρκικού πλήθους "Στην Κύπρο, στην Κύπρο". Και την παραμονή της εκδήλωσης της απόβασης, υπήρχαν ανώτατοι αξιωματικοί στο ΓΕΕΦ που έλεγαν ότι "οι τούρκοι μπλοφάρουν, πηγαίνετε να κοιμηθείτε". Αν αυτό δεν είναι εσχάτη προδοσία, τι είναι τότε;

Αναδημοσιεύω με την ευκαιρία, ακόμη φωτογραφίες από την επιστράτευση στη Ρόδο τότε, Λόχος Εθελοντών (Κορακόνερο) και αναμνηστική χθεσινή, μια και συναντηθήκαμε στην εκδήλωση, με το συνάδελφο εν όπλοις τότε, Κωνσταντίνο Κάππα.

Σημ. Εχω πλήρη επίγνωση πως ο εχθρός είναι απέναντι, είναι ο καταχτητής της γής-μας. Η διχόνοια έβλαψε τον τόπο. Εχω ζήσει το Κυπριακό, που δεν άρχισε το 1974 (ούτε φυσικά τελείωσε τότε, όπως ισχυρίζονται οι τούρκοι και οι φιλότουρκοι...). Αλλά, μικροπολιτικές και ανακριβείς - ψευδείς απόψεις, από εκείνους που δεν έπραξαν όταν έπρεπε το καθήκον-τους, θα τις απαντώ... #ΟΠατρίδας